Kinikilig Ako

Akalain mo nga naman, isang linggo na pala ang nakakaraan.  Kay bilis ng panahon!

Hindi ko mapigilan ang sarili ko na ma-miss ang Pilipinas. Ang pakikipagkwentuhan sa Filipino.  Ang pagkain ng kanin, tinola at adobo.

Alam kong maling hanapin ang mga bagay na ito dito at mas makakatulong na maging bukas sa mga bagay-bagay upang maging lubos ang pagkatuto.

Bagamat minsan ay sinusumpong ako ng lungkot dahil malayo ako sa mga bagay at taong pinakamamahal ako, wala naman talagang dapat ipagalala dahil ligtas at masaya naman ako sa ngayon.  Napakarami kong bagong nakikilala, kahit na nga ba masakit sa ulo kung minsan na makinig sa mahahaba, at mala-armalite na tiyempo ng usapan nila.

Dahil nagiisa lamang ako mula sa Asya at wala akong makausap sa sariling wika (huhu), naisipan kong dito na lamang ilabas ang ilan sa mga nararamdaman ko.  At ang masasabi ko lang sa mga naging karanasan ko sa nakaraang araw...

Kinikilig ako.

Di lamang isang beses na may lumapit sa akin upang sabihin na mahal nila ang mga Pilipino, na kilala nila tayo bilang masayahin, may banayad na pag-uugali at tapat na mga tao.  Karamihan sa mga nakausap ko ay may matalik na kaibigan o di kaya'y nakatrabaho na mula sa mahal kong bansa.

Ang mga sumusunod ay ilan lamang sa mga nakilala ko na nagbigay ng papuri sa mga Pilipino: isang medical anthropologist mula sa Italya na may nakatrabahong isang lab technician sa Sudan, Africa at doktor sa India;  pinuno ng isang NGO mula sa Seattle na may malalapit na kabarkadang Pinoy; iskolar mula sa Nigeria na maraming naging kaklaseng Pilipino habang nasa Amerika; abugado mula sa Burundi na nakipag-ugnayan sa may ilan ring Pilipinong interesado sa usapin ng malawakang pag-unlad at kalusugan; peer health educator mula sa Canada na may tatay na nag-sponsor at kasalukuyang employer ng  mga Pilipino; at Amerikano mula sa Boston na nanirahan at nagtrabaho sa loob ng walong buwan sa aking bansang pinagmulan.

Nakakataba ng puso na marinig na maganda naman ang mga naging karanasan sa piling ng aking mga kababayan.  Para sa akin, di matatawaran ang saya na marinig ang pagmamahal at pagrespetong ito.  Kay sarap namnamin ang katotohanan na ako ay Pinoy, at nananalaytay sa dugo ko.

Hindi pa rin ako nawawalan ng pag-asa na sa kabila ng mga problemang kinakaharap ng ating bansa, may maganda pa rin tayong hinaharap.  Kung sama-sama lamang nating tutuklasin at susportahin ang mga pagkakataon kung saan maaari tayong tumulong, pasasaa't magtatagumpay rin tayo.

Kung nakikita ng ibang nasyon ang mga katangian na tunay nga namang dapat ay ipagmalaki natin, bakit hindi natin sikaping bigyang-pansin din ito?

Para sa araw na ito, yan ang wagas na panalangin ko. :)